Hertshoornweegbree

Plantago coronopus
Hertshoornweegbree (Nederlands); Krähenfuß-Wegerich, Hirschhorn-Wegerich, Mönchsbart, Kapuzinerbart (Duits); plantain corne de cerf (Frans); ? (Engels); ? (Italiaans); ? (Spaans)

Merkwaardig is dat Italiaanse barba dei frati en het Duitse Kapuzinerbart lijken te verwijzen naar kapucijnerbaard, een “wilde”, losbladige vorm van witlof.

Historie

Het is een in Nederland (en Europa en Azië) inheemse plant die m.n. in zilte (zoutachtige) streken voorkomt. Aan de kust, in de duinen.
Anders dan dat het een wilde plant is, is er weinig over bekend als groente. De boeken, mu.v. [7] vertellen er niets over. Zelfs het schier onuitputtelijk lijkende Food Plants of the World kent geen plantago coronopus. Wikipedia geeft beperkt informatie (en wat moet je daar van geloven?) Er staat ook niets vermeld over hertshoornweegbree in diverse kruidenboeken.
Hiermee is hertshoornweegbree eigenlijk als groente of kruid gediskwalificeerd. Wat we wel weten is dat het ongeveer vierhonderd jaar bekend is als eetbaar gewas. En dat het in Noord-Italië en het Zwitserse kanton Tessin op beperkte schaal wordt geteeld. Als toekruid voor salades. Hertshoornweegbree kent weer een kleine opleving dankzij de hype van vergeten groenten. (Waar het verschijnen van het boek [7] in het jaar 2000 van aan de wieg stond. Peter Bauwens heeft het vertaald als Het Grote Boek der Vergeten Groenten.)

Hertshoornweegbree is een icoon van het feit waarom sommige groenten vergeten zijn. Vroeger waren sommige mensen zo arm, dat ze uit veld en berm hun voedsel moesten vergaren. In deze tijd zijn de groenten relatief goedkoop en hoeft niemand meer groen als hertshoornweegbree te eten. Hoewel het wel gezond is.

Culinair

Toprestaurants willen zich onderscheiden en gebruiken – of is het alweer: gebruikten? – af en toe hertshoornweegbree. Het kan gekookt als ook rauw worden gegeten. Rauw smaakt het als gras, hoewel ‘men’ het een aromatische smaak (licht bitter, een beetje zurig en misschien wat zout) toekent. Maar ja, dat kan je van vrijwel alles zeggen. Gras dus.
Een handje gemengd door een rauwkostsalade is misschien smakelijk en vooral origineel.

Bewaren

Twee a drie dagen koel [7].

Voedingswaarde (niet te verifiëren claims)

voedingsvezelsveel
vitamine Arijk
vitamine B1rijk
vitamine Crijk
bèta caroteenveel
minerale zoutenveel

Teelt

Deze zgn. vergeten groente heb ik het eerste jaar in de moestuin gehad. Eenmaal in de moestuin gehad hebbende, zaait het zichzelf uit en is het “dus” een onkruid, net als de gewone weegbree die we kennen en het elders in de tuin doet.

 

 

ZaaienVan het vroege voorjaar tot, pakweg, de late zomer. Ter plekke.
Uitplantenn.v.t. wel uitdunnen: de planten kunnen redelijk in omvang worden, dus 30 cm ertussen is een goed minimum.
OogstNa een week of zeven het jonge blad plukken.

Plantafstand: De rozetten kunnen tussen 10 en 40 cm breed worden, dus 30 – 40 cm

Water: geen bijzonderheden

Bemesting

Geen gegevens. Maar uit het feit dat de plant in de kuststreken (duinen) voorkomt, mag blijken dat hij het ook op arme grond goed doet.

Bodem & standplaats

Zanderige grond, mag wel wat humus bevatten. Zon, halfschaduw (dat is waar de plant nu als “onkruid” groeit).

Rassen

Geen gegevens over.

Zaadteelt

Gezien het feit dat de plant verwildert…. niet erg moeilijk. Het is wel heel erg fijn zaad en drie jaar houdbaar.

Ziekten en belagers

Geen gegevens over.

 

[1] Food Plants of the World; [2] Handboek Ecologisch Tuinieren; [3] Planten voor Dagelijks Gebruik; [4] Groente & Fruit Encyclopedie; [5] Wikipedia 19-04-2008; [6] USDA National Nutrient Database for Standard Reference; Le Grand Livre des Légumes Oubliés (Jean-Baptiste & Nicole Prades)

Plaats een reactie

Verschijnt een à twee keer per maand. Met een breed scala aan onderwerpen uit het groenere leven en lekkere recepten.

Kijk in ‘spam’ of ‘reclame’ wanneer u niet binnen een paar minuten een e-mail ontvangt.