Op zoek naar de bittere witlof II

Op zoek naar bittere witlof IINovember 2015 oogstten we de pennen van de zaden die we voor vijf witlofrassen van Arche Noah hadden gekregen. We hebben ze  ingetafeld en maart 2016 hebben we de witlofstronkjes geproefd. Bitter? Mwa. Nee.

Lees hier ons verslag van de vorige keer. Naar aanleiding hiervan reageerden een aantal lezers van onze nieuwsbrief met namen van telers die claimen echte bittere witlof te hebben. Die moeten we nog opvolgen.

We hebben de witlofstronken medio april geoogst, ontdaan van het buitenste blad, gewassen en gesneden. Geproefd zonder iets. Rauw. Dit is onze beoordeling van de eerste vijf:


  oogst smaak score 0 – 10
 1. 7i007 Witloof lange, dunne kroppen smakeloos, absoluut niet bitter 0
 2. 7i027 Mechelner (Mechelse) lange, dunne kroppen lichtjes bitter 3
 3. 7i008 Edeloof lange, dunne kroppen +
één verwilderd à la barbe du capucin
niet bitter 1
 4. 7i021 Videna bol, als echte witlo(o)f smakeloos, absoluut niet bitter 0
 5. 7i041 Tardivo medium dik/bol meer smaak dan andere 4

We hebben ze alle vijf in dezelfde aarde ingetafeld. Kortom, op een bitter-/smaakbeoordelingsschaal van nul tot tien scoren ze allemaal laag. Niet bitter.

Witlof Witloof is een ras zonder naam, vermoeden we.
Mechelse, Tardivo en Videna zijn rassen die zeer gangbaar zijn. Bij tardivo denken we ook aan een witlofachtige roodlofras – di Treviso – niet zo’n bolle krop sla als de palla rossa di Chioggia.
Voor Edelloof (vermoedelijk is Edeloof een spelfout van Arche Noah) is dat anders. Ze wordt sporadisch genoemd, wel in Die Zichorie (Cichorium intybus L.) als Salatpflanze, een artikel uit 1942. Één leverancier zegt het zaad te verkopen.

Plaats een reactie