Vijg stekken

De vijg van de moeder van Mohammed El Kadi

Eergisteren kwam de meteropnemer van Liander. Hij nam de exacte meterstanden mee en leverde ons een tak van een bijzondere vijgenboom. In elk geval een vijg met een verhaal.

“Dat moet eens in de drie jaar. U woont in een buurt waar we maar één keer langs komen. En als u er niet bent, krijgt u meteen een kaart in de brievenbus en moet u zelf de stand invullen. In buurten waar de huizen dicht opeen staan, bellen we nog eens op een ander moment aan. Na twee keer een kaart invullen moeten we het derde jaar zelf de stand opnemen. U moet dan thuis zijn. Dat bent u verplicht.” Hij zegt het vriendelijk. Het is een vrolijke, joviale jongeman. Maar wij wisten niet dat hij langs zou komen. Geen brief vooraf of wat dat ook gezien.
Gelukkig waren we thuis.

Zulke vijgen!

“Kom, ga hier maar langs,” zeg ik als hij de gas- en elektrastanden heeft opgenomen. Ik ga hem via onze nieuwe serre voor naar buiten.
Vlak bij de deur ziet hij de citroenboom staan.
“Het moet niet gekker worden!” roept hij lachend uit. “Citroenen!”
Tja, als hij eens wist hoe veel zorg deze boom krijgt – na twee gefaalde pogingen heb ik het telen van onze eigen biologische citroenen sinds twee jaar onder de knie (denk ik).
“Weet u, mijn moeder heeft zulke vijgen,” en hij houdt zijn handen iets van elkaar. Een grapefruit past er wel tussen. “Van een stek. Die had ze uit Marokko meegenomen. Staat gewoon bij ons in de tuin!”
Kijk, dat vind ik boeiend. Een winterharde vijg uit Marokko.
“Waar is die tuin?” vraag ik. Het blijkt een stadstuin te zijn. Bij ons is het altijd kouder, maar als deze Marokkaanse vijg het goed doet, waarom niet.
“Interessant,” zeg ik, denkend aan de recente zeer strenge vorst.
“U krijgt een stek van mij!” belooft hij “Ik moet morgen toch nog een stuk in deze buurt doen, dan breng ik ‘m of stop ‘m in de brievenbus.”

Er was niets.
De volgende dag, toen we thuis kwamen, troffen we een zakje met een stuk tak aan. En een briefje erbij. ‘Hierbij zoals beloofd een “stekje” van de Marokkaanse zwarte vijg. Heel veel succes. Mohammed El Kadi.
Goed verpakt. Inderdaad “stekje”. Gevoel voor understatement kan hem niet worden ontzegd.

Een stuk tak. Twee- en eenjarig hout.

Stekken

Dopen in stekpoeder helpt wortelvorming (soms)

Over het algemeen kan je van een buiten groeiende vijg best in december, als je de boom snoeit, stekken nemen. Stukken tak van twee jarig hout plant je voor tweederde in de grond.
Maar ook in maart kan je stekken. Over het algemeen wordt dit met vijgen die als kuipplanten gedaan. Maar waarom nu niet met het stuk tak van de vijg van de moeder van Mohammed El Kadi?

Vijf stekken namen we

Van de lange zijtak rechts neem ik twee stekken; elk ca.15-20 cm. Het zijtakje in het midden wordt ook een stek. Het tussenliggende deel rechts is een stek en het onderste stuk (links) is een stek. Ik snijd ze bij voorkeur bij een knoop. Ooit heeft iemand mij verteld dat daar de groeikracht het grootst is – er zit wel wat in: er komt blad of een zijtak uit voort – en dus het best wortelt.

Let op: dat de takken in de groeirichting in de aarde worden gezet. Ondersteboven levert geen succes.

Ik doop de stekken met het onderste, gesneden deel, in wat stekpoeder. Dat schijnt te helpen (hormonen), maar ik stek ook wel zonder stekpoeder.

Vervolgens gaat de stek in een gat in een potje met vochtige grond. Zak erover. Elastiekje erom. Wegzetten – een beetje schaduw – en wachten tot knoppen ontstaan en uitlopen dan wel er groeien wortels onder uit de pot.

Niet de eerste keer

26 maart 2012
Vijgen stekken is niet heel moeilijk, maar het overlevingspercentage is ook geen 100%. Het is niet de eerste keer dat we stekken.
Er zijn veel rassen; ooit namen we van Peter Bauwens een behoorlijk winterharde en goed in de Lage Landen producerende vijg mee: ik meen Brown Turkey. Uit angst dat we de vijgen door vorst verliezen, houd ik ze doorgaans als kuipplant; in een pot.
​Maar met onze (&!#-zomers van de laatste tijd, wordt het te nat en is het een enkele keer gebeurd dat de vijg het loodje legde.

12 april 2012
Ik nam vijf stekken. Al een keer eerder vroeg @robbertvantil mij via Twitter wat de stand van vijgen was. Afgelopen donderdag weer. Ik antwoordde dat ik een teken van leven zag.

Vandaag was ik druk bezig met het uitplanten van allerlei in de moestuin.

Ik wierp een blik op de vijf potten met een stok er in en een zak er over.
Ik zag dit (zie hiernaast). Een uitlopende knop.

Uitgekleed ziet hij er zo uit. Twee knoppen lopen uit.
De plastic zak is er weer over. Eerst wat meer resultaat.
Vier van de vijf stekken vertonen tekenen van leven. Wie weet komt nummer vijf ook nog wel.

Vervolg
Als de bladeren wat zijn uitgelopen, knippen we boven in de zakken gaten. Nu staan ze immers in een nogal vochtig warm klimaat. Als het meteen in de relatief droge lucht komt, dan is het blad niet gewend aan een hogere verdampingsgraad.

Dus langzaam aan.

@gdekinder (in mensentaal Guy De Kinder van de geweldige Groente en Fruit Encyclopedie) schrijft dat er vermoedelijk nog geen wortels aanwezig zijn aan de stekken.
[MergenMetz: Hij heeft gelijk. Dat hadden we erbij moeten schrijven. Maar als het blad echt vergroot is het vaak wel goed. Nog even wachten.]

22 mei 2012
Met de stekken van de vijg van de moeder van Mohammed El Kadi gaan we beide doen: buiten planten en in een pot.

24 november 2019
Nadat enkele jaren geleden een enthousiaste vrijwilliger in onze tuin de vijgen had gerooid en vernietigd, hadden we er nog een teruggevonden en gered. Die groeit uitstekend en geeft grote vijgen. Daarvan hebben we stekken genomen.

Reacties laden...