Falafel
Werkelijk goede en lekkere falafel blijkt dus niet moeilijk te maken. Het enige dat je moet hebben is kikkererwten en geduld (en wat kruiden).
Werkelijk goede en lekkere falafel blijkt dus niet moeilijk te maken. Het enige dat je moet hebben is kikkererwten en geduld (en wat kruiden).
Aroniabessen zijn de aller-allergezondste bessen die er zijn. Maar zo niet te eten. Wel voor jam, gedroogd om thee van te maken en in dit gerecht. Het lijkt bizar en zo ziet het er ook uit. Zwarte bonen en bijna even grote zwarte bessen. Maar het smaakt!
Verrukkelijk ijs van kruisbessen op basis van mascarpone en vanille. Op een verkuimelde volkorenkoek en een beetje bessensiroop erover is het niet te versmaden.
We waren op bezoek bij De Zandse Notengaard in Huissen, net onder Arnhem. Een prachtig aangelegde tuin met heel veel verschillende notenbomen en andere vruchtgewassen. Herman Janssen is een gepassioneerd walnotenfan.
Een pittig frisse saus die bij veel zomerse gerechten past. En/of bij falafel.
Verrukkelijke marmelade, compote of jam, geef er maar een naam aan. Maar het zijn kruisbessen met steranijs. Hmmm
Een betrekkelijk eenvoudig te maken heerlijk gerecht uit de zuidelijke landen rond de Middellandse Zee. Met kikkererwten, courgette en tomaat. En….
De winterhardheid van planten wordt vaak uitgedrukt in een waarde. Die van de USDA of de Britse Royal Horitcultural Society. Dus als je leest dat het hardiness UK zone 6 is, dan weet je dat de plant -20 net aan kan weerstaan.
De redactie van het blad Oase bezocht ons Sint Jan-evenement, afgelopen juni. We kregen als kennismakingsgeschenk twee nummers van het tijdschrift en het boekje Warmoezerij. En dat is verrassend leuk.
Een ovenschotel met erin wat de titel zegt: spinazie (of snijbiet), courgette en gehakt. Uiterst smakelijk, geen pasta of wat dan ook, dus goed voor hen die ‘low carb’ wensen.
Een op het eerste gezicht bizarre combinatie van sla, peultjes en rabarber. Maar dat blijkt ontzettend lekker te zijn!
Tot in de hemel is een lijvige roman dat blijft boeien en veel lagen kent. Het is opgebouwd in vier delen, die lang niet allemaal even dik zijn. De schrijfstijl is over het algemeen vlot en soms met tongue-in-cheek humor. In essentie gaat om de onwetendheid van de mens, het belang van de natuur, de oeroude bossen, kortom, het eco-systeem en het voortbestaan van de mensheid. Powers beschrijft het wel en wee van een aantal personen, die op het eerste gezicht totaal verschillend van aard zijn. Maar één ding bindt hen.